Road to the Right Seat 10 – recurrent

Op 7 september 2017 begon ik aan een nieuw, veelbelovend hoofdstuk in mijn leven. Het was het begin van mijn carrière als piloot. Met veel plezier neem ik jullie nogmaals mee op avontuur en dit keer niet als student in opleiding, maar als First Officer!

Als piloot is het belangrijk (en simpelweg een vereiste) je kennis steeds op pijl te houden en daar helpt de luchtvaartmaatschappij ons bij. Nog geen half jaar nadat ik begon met vliegen, vertrok ik naar Parijs voor mijn eerste recurrent skill test! Tijd om alweer te gaan zweten in de simulator.

Theoretische recurrent
Naast de zesmaandelijkse simulator check waarover ik jullie meteen vertel, zijn we verplicht om jaarlijks enkele theoretische zaken opnieuw te bestuderen. Dit gebeurt wederom aan de hand van CBT’s (Computer Based Training). We herhalen de opbouw en werking van allerlei systemen en krijgen tijdens de lessen kleine testjes voorgelegd om te checken of we de materie wel degelijk begrijpen.

We herhalen de algemene kenmerken van het vliegtuig, bekijken het hydraulisch en elektrisch systeem, de opbouw van de motoren, werking van de boordcomputer en nog enkele andere essentiële zaken. Ik probeer zelf tijdens de vlucht regelmatig tijd vrij te maken om mijn technische kennis te verbreden, maar de online lessen kunnen zeker geen kwaad.

Een goede technische kennis is vanzelfsprekend genoeg ook handig wanneer een probleem zich voordoet in de cockpit. Je kan de situatie dan hoogstwaarschijnlijk beter begrijpen en eventueel oplossen. Studeren is dus de boodschap!

Back to the box
Op 13 april was het al zover. Samen met mijn collega stapte ik in Antwerpen de trein op met als eindbestemming de luchthaven van Charles-de-Gaulle in Parijs.

Hoewel mijn Type Rating doorging in Frankfurt is er ook een Boeing 737 Classic simulator in Amsterdam en Parijs. Op dit moment wordt er ook eentje in Brussel geïnstalleerd, maar in afwachting daarvan gaan we voorlopig nog op verplaatsing. Een weekendje Parijs, maar dan zonder de Eiffeltoren en met heel veel noodprocedures. Ach, het is eens wat anders!

De recurrent wordt opgesplitst in twee delen. Op dag 1 krijgen we vier uur training en de dag erna vindt de echte skill test plaats. Hoe dan ook worden we tijdens beide sessies van begin tot einde beproefd en dat door middel van een hele waslijst met diverse situaties.
We arriveren al op vrijdagavond en dus hebben we tijd om de vluchten grondig voor te bereiden en voldoende te rusten voor de komende twee dagen.

Ahh, long time no see!

Dag 1: de training
Na een goede nachtrust en een lekker ontbijt zijn we er helemaal klaar voor. De instructeur, Captain en ikzelf worden met een busje naar het simulator gebouw gebracht voor de training sessie.

Eenmaal aangekomen krijgen we een uitgebreide briefing over wat van ons verwacht wordt tijdens deze eerste oefensessie. We overlopen daarbovenop enkele technische details en krijgen wat vragen in verband met sommige noodprocedures. Van zodra dat gebeurd was, kon het zweten beginnen!

We nemen onze plaatsen in en de instructeur zit achter ons als een soort god die kan nabootsen wat hij maar wil. Praktisch alle luchthavens, weersomstandigheden en failures kunnen met één druk op de knop gesimuleerd worden. Best impressionant wanneer je beseft dat dit alles kan in een grote doos op hydraulische steunen.

Gaande van de bergen op Hawaï tot de luchthaven van Luik, het kan dus allemaal. Verder is er dan ook de mogelijkheid om tal van barre weersomstandigheden na te bootsen en geloof mij, dat doen ze maar al te graag! Hevige regen, dichte mist, stevige turbulentie… Het voelt echt realistisch aan.

Tijdens de oefensessie kregen we te maken met enkele speciale situaties. Zo vielen bijvoorbeeld beide motoren uit op kruishoogte. Gelukkig was de luchthaven van Parijs binnen bereik en door snel genoeg te dalen, wisten we beide motoren op tijd terug aan de praat te krijgen en maakten we een veilige landing. Mijn vaststelling: de Boeing 737 is geen goed zweefvliegtuig.

Verder kregen we ook nog hydraulische en elektrische problemen, maar door een goede samenwerking tussen de Captain en ikzelf wisten we iedere situatie tot een goed einde te brengen.

Na vier uur zat de eerste sessie erop. Hier en daar wat zaken om te perfectioneren, maar zeker geen grote gebreken. Nu konden we even ontspannen en ons stilaan voorbereiden op de skill test.

Dag 2: de skill test
Daar gingen we dan: de echte test. We bespraken kort onze voorbereidingen met de examinator, kregen enkele theoretische vragen en al snel gingen we de simulator in.

Een doodnormale vlucht van Porto naar Lissabon. Alleszins tijdens de eerste vijf minuten. Vlak nadat we opstegen, kregen we te maken met een communicatieprobleem en tijdens het oplossen hiervan kwamen we op collision course met een ander vliegtuig. Veel tijd om na te denken was er zeker niet.

Aviate – Navigate – Communicate, dat is de volgorde die we toepassen. Het communicatieprobleem werd dus aan de kant geschoven, de Captain vloog met het vliegtuig en ik probeerde het andere vliegtuig te spotten. Gelukkig hadden we hem snel in zicht en wisten we het toestel met voldoende marge te kruisen. Wanneer we dan niet veel later terug contact hadden met de luchtverkeersleider, rapporteerden we het voorval en zetten we onze vlucht verder.

Enkele ogenblikken later kregen we te maken met rookontwikkeling in de cockpit. Zonder twijfel één van de gevaarlijkste scenario’s die je kan tegenkomen in de lucht. We zetten snel onze zuurstof- maskers op, alsook een bril om onze ogen te beschermen tegen de potentieel irriterende rook.

Statistisch gezien heb je maximum 15 minuten om te landen wanneer je een brand in het vliegtuig wil overleven. Tijd verliezen is onze grootste vijand en dus is het belangrijk dat we onze procedures perfect kennen om dit scenario tot een goed einde te brengen.

In 1983 ontstond aan boord van een Air Canada DC-9 een brand met 23 doden als gevolg. Het voorval zorgde voor de implementatie van rookmelders en automatische brandblussers in de toiletten aan boord van ieder vliegtuig.

Lissabon ligt recht voor onze neus, ligt binnen een bereik van 15 minuten en het weer is er goed. Er was dus geen twijfel dat we daar zouden landen. Terwijl de Captain het vliegtuig bestuurt, neem ik de nodige checklists door en probeer ik de bron van de rook te vinden.
Ik ondervond dat het probleem voortkwam uit een oververhitte leiding die de cockpit voorziet van frisse lucht. Nadat ik deze afsloot, nam de rookontwikkeling langzaam maar zeker af. Alvast een hele geruststelling, maar het gevaar was nog niet geweken.

Wanneer we landen in Lissabon is de rook volledig weggetrokken uit de cockpit en zetten we het vliegtuig stil naast de landingsbaan. Eind goed al goed!

Na een korte pauze was het tijd voor deel twee van de test. Nu lag de focus voornamelijk op motor- problemen, alsook de approaches die we minder vaak doen zoals de CAT III approach waarbij het vliegtuig bijna volledig zelf landt bij slecht zicht.

Wanneer het zicht onder een bepaald minimum zakt, zijn we verplicht een automatische landing uit te voeren.

Tijdens het opstijgen simuleert de examinator een motorbrand (of iets gelijkaardigs) vlak na V1, de zogenaamde ‘decision speed’. Dat is het laatste moment waarop de eerste actie om het vliegtuig te stoppen moet gebeuren. Wanneer we voorbij deze snelheid gaan, zijn we verplicht om op te stijgen.

We herhalen dit scenario meermaals aangezien het tamelijk complex is en het van belang is goed te weten waar je mee bezig bent. Een vliegtuig kan perfect op één motor vliegen, maar dan moet je wel de correcte procedures gebruiken en die herhalen we nu dus tot onze benen er lam van worden.

De sessie verliep gelukkig vlot, we kregen nog enkele tips mee voor te toekomst en na de debriefing kregen zowel de Captain als ikzelf lovende woorden. We mogen weer zes maanden lang de lucht in met the real deal!

Oneindig studeren
Wanneer je piloot wil worden, moet je erop voorbereid zijn dat leren een normaliteit is. Voor de opleiding, tijdens de opleiding, na de opleiding, op je werk… Om het simpel te houden: heel je carrière lang ben je ermee bezig. Zoals je net hebt gelezen, moeten we ieder half jaar de simulator in, zijn we verplicht om theoretische zaken te herhalen en dus stopt het leren nooit. Maar vind ik dat erg? Absoluut niet.

Laat me daarom deze post afsluiten met een quote van Wilburt Wright, één van de mensen die de hele essentie van wat ik jullie probeer te vertellen perfect samenvat.

“It is possible to fly without motors, but not without knowledge and skill.”
~Wilbur Wright

De simulator check verliep vlotjes en de theoretische kennis zit weer fris in het geheugen! Volgende keer vertel ik alles over waar ik nu sta en wat de toekomst eventueel nog zal brengen. Tot dan!
Instagram: @bobthebelgian

Alle posts
Road to the Right Seat 1 – de eerste brief
Road to the Right Seat 2 – solliciteren
Road to the Right Seat 3 – het pilotentekort
Road to the Right Seat 4 – de eerste job
Road to the Right Seat 5 – een nieuw begin
Road to the Right Seat 6 – the box
Road to the Right Seat 7 – de kinderdroom
Road to the Right Seat 8 – line training
Road to the Right Seat 9 – a day in the life
Road to the Right Seat 10 – recurrent
Life on the right seat