F-35: setting the record straight

Op 31 juli verkreeg men bij Lockheed-Martin 1 miljard USD om vier F-35B STOVL toestellen te bouwen als een deel van het tweede reeds afgesloten contract voor de Low Rate Initial Production (LRIP). Dit contract werd in mei 2008 afgesloten en toen werd er afgesproken om minstens 6 –A toestellen te bouwen voor de prijs van 933 miljoen USD.

Later zou men de rest van het geld vrijgegeven voor de optie die men had voor nog eens 6 toestellen, deze maal van de – B versie.

De voorwaarde van die optie was wel het ontwerp van de motor nogmaals werd beoordeeld en goedgekeurd, en dat de eerste – B meteen zou vliegen. Het totale contract kwam op 2,2 miljoen USD. De hoge prijs is onder andere te verklaren doordat de F-35 nog niet in alle versies en op grote schaal kan gebouwd worden.

“Het F-35 Fighter Production System is nu bezig met de bouw van alle 19 SDD (System Development & Demonstration) toestellen en de eerste twee LRIP 1 toestellen. We verhogen de productie tot we onze piek zullen bereiken van één F-35 per werkdag halverwege het volgende decennium.” zei de algemene leider van Lockheed-Martin voor dit programma: Dan Crowley. Hij werkt al meer dan twintig jaar in deze business en verving twee jaar geleden Bob Elrod, die met pensioen ging. Dit is slechts een van de tekenen om aan te tonen hoeveel waarde men aan de Lightning II hecht bij Lockheed-Martin. Specialisten zoals Crowley krijg je immers niet makkelijk te pakken – iedereen wil ze hebben.

© www.teamjsf.com – www.jsf.mil De concurrentie zat evenmin stil. Reeds vóór de eerste vlucht van de eerste F-35B, had Boeing een dochterbedrijf, Boeing Integrated Defense Systems (IDS) al haar pijlen doen richten op de vertragingen en kostenverhogingen van de ontwikkeling van de F-35.

Een van die pogingen betrof het goedkoop aanbieden van F/A-18E/F Super Hornets aan toekomstige F-35 gebruikers. Onder andere de Australische luchtmacht, de Royal Australian Air Force, tekende hiervoor. Dit was slechts één van de voorbeelden waarbij Lockheed(-Martin) met Boeing in de clinch ging/gaat. Het CSAR-X programma, dat bedoeld was om het oppikken van neergehaalde bemanningen en dergelijke, was daar ook een uitstekend voorbeeld van. Een ander voorbeeld uit het verleden was de C-5 die de U.S.A.F. bestelde bij Lockheed in 1965 – de tegenhanger was de nu overbekende 747.

Onlangs kwam de JSF programma in het nieuws omdat Lockheed-Martin een statement maakte dat er een einde moest komen aan de aanvallen op de F-35, het stokpaardje van Lockheed-Martin op dit moment.

© www.teamjsf.com – www.jsf.mil

Bepaalde experts, zoals industry-watchers Winston Wheeler and Pierre Sprey, hadden hun twijfels geuit in het gerenommeerde vakblad Janes Defence Weekly omdat de Lightning II volgens hun een ‘dog’ was.

Het toestel zou underpowered*1 zijn, en overgewicht hebben; twee claims die Lockheed-Martin echter later makkelijk kon weerleggen. De motoren – de Pratt & Whitney F135 en Rolls-Royce/GE F136 – geven elk 40.000 pond stuwkracht, waarmee dit de krachtigste motoren ooit zijn voor een éénmotorige jager. Dit komt ongeveer overeen met beide motoren die in de Eurofighter Typhoon zijn geïnstalleerd (20.200 pond stuwkracht elk) en de F/A-18E/F Super Hornet (22.000 pond stuwkracht elk).

Wat het overgewicht betreft, hiervoor deed men al een tijdje geleden een herontwerp zodat de F-35 terug op z’n normale startgewicht zit. Dit is vooral belangrijk – nog belangrijker dan het al is voor een jager - voor de F-35B STOVL*2. Daar moet er een precieze verhouding zijn tussen stuwkracht en gewicht, anders moet het toestel gewicht kwijtraken – zij het door het verbruiken van brandstof, of door het afwerpen van zware wapens zoals bommen, alhoewel deze te duur kunnen zijn om gewoon te ‘dumpen’.

De cockpit van de F-35 © www.teamjsf.com – www.jsf.mil “Het is niet duidelijk waarom ze het JSF programma aanvielen, “ zei Tom Burbage van Lockheed-Martin. “Het is duidelijk dat ze de onderliggende bepalingen van het F-35 programma niet begrijpen, noch het vermogen om die bepalingen tegemoet te komen.” Volgens Lockheed-Martin is de F-35 verre van de ‘dog’ zoals hij wordt beschreven, maar een volbloed renpaard.

Een ander punt waar beide critici – de ene Australiër, de andere Amerikaan - op hamerden was dat de F-35, indien aangevallen door moderne Sukhoï’s, hier meteen neergeschoten zou worden. Uit analyses, die echter door het Pentagon/DoD vooralsnog als topgeheim geclassificeerd worden, bleek dat de Lightning II niet minder dan 400 % effectiever was dan de beste toestellen die er momenteel op de internationale markt verkrijgbaar zijn, wat air-to-air scenario’s betreft. Het standaard Air-to-Air analyse model van de Air Force, dat tevens door geallieerden van de Verenigde Staten wordt gebruikt, gaf duidelijke resultaten. De Lockheed-Martin presteerde duidelijk beter dan, en de marges tussen de tegenstanders en de F-35 waren aanzienlijk.

© www.teamjsf.com – www.jsf.mil

“In alle F-35 lucht-lucht effectiviteits-analyses tot op de dag van vandaag, zowel die uitgaande van het programmamanagement als die uitgaande van de U.S. Air Force, geniet de F-35 een opmerkelijk Combat Loss Exchange Ratio voordeel ten opzichte van alle huidige en toekomstige dreigingen in de lucht, inclusief Sukhoïs”, zei majoor-generaal Charles R. Davis, algemeen directeur van het F-35 programma.

‘Artist’s impression’ van een landing van een F-35C © www.teamjsf.com – www.jsf.mil

Volgens hem zijn de onlangs gemaakte claims dat Russische jagers in een gesimuleerde gevechtsoefening de Lightning II versloegen, zijn niet waar. Hij gaat zelfs verder:

“Deze rapporten zijn helemaal onjuist en misleidend, en hebben in feite geen enkele basis. Het Kriegsspiel; het Pacific Vision Wargame van augustus 2008, waarnaar verwezen wordt, behandelde niet eens air-to-air effectiviteit. Een van de voorwaarden van het programma is dat de F-35 in staat moet zijn om efficiënt huidige en toekomstige luchtdreigingen het hoofd te bieden. Alle beschikbare informatie, op het hoogste niveau van geheimhouding, geeft aan dat de F-35 wel degelijk deze operationele uitdagingen aankan en deze tegemoetkomt. “

Op 3 oktober ging de AA-1, het eerste CTOL productietoestel, naar Edwards AFB voor uitgebreidere tests. Het toestel vloog non-stop gedurende meer dan 1000 NM, waarbij het z’n eerste lange-afstands ferryvlucht maakte. “De ferry vlucht was perfect,” zei F-35 test piloot Jeff Knowles. “Het toestel presteerde precies zoals verwacht. Het bijtanken in de lucht was zonder ook maar één probleem, en we landden zonder dat er na de vlucht onderhoud moest worden uitgevoerd. Tijdens de uitzending naar Edwards, zal het testteam grond- en vlucht-tests doen in verband met de aandrijving (de Pratt & Whitney F135), bijtanken in de lucht, en logistieke steun. “We verwachten te beginnen met lokale operaties vanaf volgende week, nadat het team de gepaste oriëntatie voor het gebied heeft gekregen,” zei Doug Pearson van Lockheed. “De steun van het Air Force Flight Test Center was schitterend en ik kijk al uit naar een efficiënt, innovatief en zeer productief programma van tests.

Wait and see zegt men in Groot-Brittannië…

Underpowered

Een toestel is underpowered als het te weinig vermogen heeft voor specifieke taken

STOVLS Short Takeoff & Vertical Landing. Een techniek die o.a. de Fleet Air Airm (FAA) gebruikte tijdens de Falkland Oorlog voor hun Sea Harriers. Ondertussen is het common practice geworden bij Harrier gebruikers. De techniek bestaat uit het draaien van de motoruitlaten zodat deze genoeg stuwkracht leveren voor een korte start, en bij het landen wordt er ‘gewoon’ verticaal geland. Andere technieken zijn STOBAR en CATOBAR.