Malaysia Airlines: Selamat Jalan!

Mijn allereerste vlucht naar Azië. Bijna 25 jaar geleden. Een oude sleur van een DC10 zich na een tussenstop in Zurich en Dubai daverend neer op de runway van de voormalige luchthaven van Subang in Kuala Lumpur. Het voelde alsof ik de voorbije twintig uur doorgebracht had in een betonmolen vol bleirende kinderen, en dat was niet ver van de waarheid. Maar het was heerlijk. Bloedmooi cabinepersoneel in Oosterse Barbie-outfit en de vrolijke dienstmededelingen die telkens begonnen met 'tuan tuan, puan puan'. Onbeschrijfelijke geuren van gember, chili en kardemon uit de keuken waren maar een voorsmaakje van wat zou volgen. Wat een wervelende ervaring.

Het was ook met Malaysia Airlines dat ik in 1996 op huwelijksreis vertrok. De allerlaatste vlucht van MAS vanuit Brussel, notabene. Na de moeilijke SARS-periode en hun intieme samenwerking met KLM verlegden ze hun activiteit naar Amsterdam. Toen kwam de crisis, en zoals de meeste maatschappijen deelde Malaysian in de klappen. We zagen ze niet meer terug in Brussel.

MH370. Wat vorig jaar gebeurd is met de maatschappij, is alleen voer voor rampen- en spionagefilms. Voor samenzweringstheorieën. Kan van een redelijke maatschappij verwacht worden dat ze de verdwijning van hun toestel door moedwillige tussenkomst van hun piloot konden vermijden of vermijden? Zelfs eengründliche Duitse maatschappij illustreerde onlangs pijnlijk het tegendeel. Zeldzaam, maar onmogelijk uit te sluiten.

MH17. Kan je van een degelijke maatschappij verwachten dat ze niet over oorlogsgebied vliegen? Dagelijks vlogen - en vliegen - duizenden toestellen over oorlogsgebied. Voor een vlucht tussen Europa en Zuidoost Azië is daar bijna geen weg omheen. Daar is in principe geen enkel risico mee gemoeid. Maar principes houden enkel stand tot het tegendeel aangetoond wordt.

Wat valt Malaysia Airlines te verwijten? Ik volgde 25 jaar de luchtvaart vanop de eerste rij. MAS was een degelijke, moderne maatschappij. Dienstverlening hoog in het vaandel. Een jonge, degelijke vloot, degelijk onderhouden. De geschiedenis toont dat de meeste maatschappijen zelfs één fataal ongeluk met moeite overleven. Twee keer op één jaar tijd, dat doet wat met je imago. Met je reservaties. Met je inkomen.

Dan komen de eerste stuiptrekkingen. Afslankingen. Bestemmingen schrappen, de vloot afbouwen. Twee grote airbussen 380 gaan in de etalage. De levering van nieuwe toestellen wordt uitgesteld. Zelfs airlines die verzuipen in de overheidssteun, komen dit zelden nog te boven.

Vandaag wordt de maatschappij geleid door Christophe Mueller. Geen onbekende in ons land. Gisteren maakte hij bekend dat Malaysia Airlines "technisch bankroet" is, maar met een stikt afslankingsbeleid kans maakt om tegen 2018 opnieuw één van de sterkste carriers uit de regio te maken. Van een uitdaging gesproken. Hoedje af voor zo'n CEO.

Ik wil je graag geloven, Christophe. In theorie moet het kunnen. Er is geen enkele veiligheidsreden om vandaag niet te vliegen met Malaysia Airlines. Ik ben rotsvast overtuigd van hun kansen op succes voor een stevige doorstart. Het zal enkele moedige beslissingen vergen van de Maleise overheid/aandeelhouder, en tijd. Maar ik twijfel niet aan hun succes. Als ze niet opnieuw getroffen worden door een freak accident, tenminste.

Als Malaysian ooit terugkomt naar Brussel, koop ik meteen een ticket voor de allereerste vlucht. Een steunkaart, zeg maar. Al is het maar uit nostalgie. Ook al om dat heerlijke land na al die jaren nog eens terug te zien. En omdat deze maatschappij het waard is om gered te worden. Ik zie het niet snel gebeuren, in Brussel, aangezien ze - in tegenstelling tot concurrent Singapore Airlines - geen lid zijn van Star Alliance. Maar dromen is niet verboden en een doorstart verdienen ze in elk geval. We duimen en volgen het verder op.